Dec
20th
MISS YOU IFFK 2009
Posted by adminExpress your feedback about IFFK 2009….
Dec
18th
Handmade Posters and a Forgotten Era
Posted by justin.panachakel
Pradeep Chokli was the favorite art director to a host of avant-garde film makers from Kerala. It was an era when each title card was a work of art and every handmade poster had something to communicate. His films as a director too has the same avant-garde quality that marked the films of his gurus. A few moments with Pradeep Chokli…
? English Medium was a rare quirky satire. Sadly, under-appreciated…
Promotion was an issue. The distributors and media weren’t helpful. Also, media wasn’t so active in this field then. Now you have talk shows and other programmes that fill this void.
? You were no stranger to the field. You are an art director and has been designing posters and titles for some time now.
I did art direction for close to 40 films. But I went to Chennai to be poster designer. I did my diploma at Thalassery School of Art. P. A. Backer believed in me and promoted me in the field. I worked with very few directors – directors who understood my work.
? With Bharathan and Pn. Menon…
And K. G. George. They let me distill a film into its poster or the font used in the titles.
Backer told me that there is a filmmaker in me. I was Eklavya to his Drona.
? The whole concept of handmade posters and handcrafted fonts has been given a quiet burial.
Indeed. It is something you can see in art direction also. Earlier these aspects meant something. Now we have great graphics and design tools but creativity and the work’s place in a film have taken a backseat.
When Amaram was released, its poster pithily conveyed the movie to the audience. It just overshadowed anything that would be on a wall. Rathi Nirvedam, Sandhy Mayangum Neram, Tharkara, Ormakkayi etc had this characteristic.
Charam is another film dear to me. Fonts used in the titles and titles themselves had an important role to play in the film. I used to make just Rs. 20 per title when I started out, but the directors I worked with allowed me great freedom.
? Any new films or is it once bitten twice shy?
Films that rise from abject poverty and lack resources are very dear to me. Even during the festival, it was such films I liked.
I am not “shy”. I will continue to make films like English Medium. I am currently working on a project about a couple separated by work and their desire for a house. I know many people who spend a substantial amount of time commuting to work on trains. I am familiar with their hopes and desires. This film will be touching on a host of issues – worker issues, land mafia. And children too…I have a special affinity for children. I am also a school teacher.
-Sithara Sreelayam & Justin Thomas Panachakel
Dec
18th
Whither 60s?
Posted by justin.panachakel
“…but no explanation, no mix of words or music or memories can touch that sense of knowing that you were there and alive in that corner of time and the world. Whatever it meant…We had all the momentum; we were riding the crest of a high and beautiful wave…” -Hunter S. Thompson
Ang Lee’s Taking Woodstock is an exploration of an oft overlooked aspect of the 60s in general and Woodstock in particular – commerce. “The whole thing is about commerce, right?” a character remarks.
The 60s was a magical epoch that climaxed at Max Yasgur’s farm between August 15 and August 18 in 1969. The “three days of peace and music” has been commemorated in music, literature and film (the memorable Woodstock by Michael Wadleigh). Based on Elliot Tiber’s memoirs, Ang Lee’s take on the legend is a novel one.
To be sure, Woodstock was also a commercial venture. The film traces this aspect through the eyes of Tiber who acts as the organizers’ local liaison. The film adds a host of colourful characters to the Woodstock legend, people who worked in the background and made a highly controversial yet anticipated event a reality. The movie is also about Tiber’s coming of age.
Unfortunately, Ang Lee, in his attempts at comedy, decides to reduce many characters and issues to one-dimensional caricatures. The film abounds in clichés like the covetous jewess, the mad veteran and carefree hippies. In fact, serious issues such as the Vietnam War and gay liberation are treated like the sideshows put up by traveling troupes.
The film is punctuated with those voila moments from the concert and the earlier film. The director does deserve appreciation for certain parts like the acid trip – a device done to death but Ang Lee manages to eke out some novelty. Live Schreiber’s cross dressing veteran is something unexpected and one of the highlights of the film.
Half the theatre emptied out one hour into the film. Was it a disconnect with an era that changed the world forever or a reaction to the director’s disconnect with that era?
Dec
17th
ദി ബ്ളസ്സിംഗ്
Posted by nileenaatholi
സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാനായി കണ്ണു ദാനം ചെയ്ത അമ്മയുടെ കഥകളും മാതൃത്വത്തിണ്റ്റെ ധീരതയും നിര്വൃതിയുമെല്ലാം ഒട്ടേറെ സിനിമകളുടെ കഥകളൊ ഉപകഥകളൊ ആയിത്തീര്ന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ഇതില് നിന്നും വിപരീതമായി സമൂഹം ഇച്ചിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള മാതൃഭാവം തണ്റ്റെ കുഞ്ഞിനൊടു പുലര്ത്താന് കഴിയാത്ത മനോനിലയിലെത്തുന്ന കാതറീന് എന്ന സ്ത്രീയുദെ കഥയാണു ‘ദി ബ്ളസ്സിംഗ്’
അധികാര മനോഭാവം പുലര്ത്തുന്ന അമ്മയുടെ ആജ്ഞകള് അനുസരണയൊടെ കേട്ടുവളര്ന്ന ഒരുപെണ്കുട്ടി തനിക്കു കുഞ്ഞുണ്ടാകുമ്പോള് കുഞ്ഞിണ്റ്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്കൊത്തു ജീവിക്കാന് നിര്ബന്ധിതയാവുകയാണ്.സ്വന്തം കുഞ്ഞിനോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള് നിറവേറ്റാന് സാധിക്കാത്ത കാതറീന് എന്ന അമ്മ ചുറ്റുമുള്ളവര്ക്കിടയില് പാപിയായിത്തീരുകയാണു. കുഞ്ഞിണ്റ്റെ കരച്ചിലിനും തൂക്കക്കുറവിനും ഉത്തരവാദി താനെന്ന പാപിയായ അമ്മയാണെന്ന ബോധം അവളെ മനോവിഭ്രാന്തിയിലക്കു നയിക്കുന്നു. പിന്നീടു തണ്റ്റെ കുഞ്ഞിനെ വളര്ത്താന് തണ്റ്റേതായ ഇടം കുടുംബത്തില് വേണമെന്നു തണ്റ്റെ ഭര്ത്താവിനൊടും അമ്മയൊടും കലഹിച്ച് വീടുവിട്ടുപോകാന് ധൈര്യം കാണിക്കുന്നവളുമാണു കാതറീന്.
അമ്മയൊടുള്ള അടുപ്പകുറവും ഭര്ത്താവിണ്റ്റെ അസാന്നിധ്യവും കാതറീണ്റ്റെ ഉത്തരവാധിത്വം വര്ധിപ്പിക്കുന്നു.ഈ ആത്മസംഘര്ഷങ്ങളെല്ലാം കുഞ്ഞിനോടുള്ള വിപ്രതിപത്തിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുകയാണു ഫലത്തില് ചെയ്യുന്നതു. എന്നാല് നിസ്സഹായമായ തണ്റ്റെ അവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കാന് ശ്രമിക്കാതെ “നീ പാപിയാണു കുറ്റക്കാരിയാണു” എന്നു പറയാന് മാത്രമെ ഭര്ത്താവിനും അമ്മയ്ക്കും ആകുന്നുള്ളൂ.
അമ്മയാകട്ടെ സഹോദരിയാകട്ടെ സ്വന്തമ്മായ ഇടം എവിടെ ഒരു വ്യക്തിക്കു ലഭിക്കുന്നോ അവിടെ അവള്ക്കു തണ്റ്റെ ഉതരവാദിത്വങ്ങല് നിറവേറ്റാന് സധിക്കും എന്നു തെളിയിച്ചു കൊണ്ടാണു സിനിമ അവസാനിക്കുന്നതു. അമ്മയെന്നും അച്ചനെന്നുമുള്ള വ്യവസ്ഥാപിത ചട്ടക്കൂടുകളില് നിന്നു കൊണ്ടു ഉത്തരവാധിത്വം നിറവേറ്റണമെന്ന ചില ധാരണകളെ പൊളിച്ചെഴുതുന്ന സിനിമ കൂടിയാണു ‘ദി ബ്ളസ്സിംഗ്’
Dec
17th
Violence and Sex: A Novel Version
Posted by sithara sreelayam“I have no fear of making movies and being judged afterwards”, says Lars Von Trier. For him sexuality and horror are closely related. Throughout the film Antichrist, he pushed the audience into turmoil. There is, of course, an animal within every human being. But whether the inner self is indeed as wild as portrayed in this movie or not is a debatable issue.
Antichrist deals with the prick of conscience of a mother and her attempt to heal herself with the help of her husband. While they lose themselves in passionate sex, their only child steps into death. The trauma and guilt throws the mother into mental chaos. The husband, a psychologist, tries to pull her back into life through therapy. They travel to Eden, a remote country cabin, hoping for solace and redemption. But the physical and psychological agony, instead of waning, gradually reaches a crescendo. The agony morphs into an escalating battle of sexes with fatal results; the husband finally ends up killing his wife.
The heroine is a sadist and masochist at the same time. To an extend she is the post modern version of Eve, the first woman. It is said that Eve’s desire to enjoy the forbidden fruit led to paradise lost. In this film her state of mind shatters the peace of that family.
Antichrist provides us an extraordinary visual experience. Oscar winner Antony Dod Mantle is the cinematographer. “People are afraid of new things and cling to methods that have been tried before,” Antony says. According to him cinematic language needs to be renewed.
Psychologists like Sigmond Freud have already proved that the unconscious layers of human mind are wild and unpredictable. The Freudian wilderness of the unconscious is beautifully captured in tropes one associates with Tarkovsky, to whom Tiers dedicates the film. The human mind is like an iceberg, whose major portion is hidden beneath the surface. In Trier’s opinion, cinema is a pale mirror image of reality. But Antichrist asserts that cinema is an exaggeration of reality.
Dec
15th
A Few Moments with Cheran
Posted by shebeen
A few moments with the director of Tamil film POKKISHAM
? How was the response of the audience to your film?
- The response was wonderful. Even though the film was screened very late, after 9′o clock, the theatre was filled. The film was accepted with applause from the audience. Many people came to me to express their appreciation after the screening.
? SUFI PARANCHA KADHA and POKKISHAM are about inter- religious love. Any special motive behind selecting such a topic?
- No, it’s a social reality. As film maker I just copied that into celluliod.
Dec
15th
പൊക്കിഷം അവശേഷിപ്പിച്ചത്
Posted by nileenaatholi
Padmapriya in Pokkisham
വൈകാരികമായി അലട്ടുന്ന സിനിമകളാണ് ചേരന് സിനിമയുടെ മുഖമുദ്ര. പൊക്കിഷവും ഇതില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. എത്ര പറഞ്ഞാലും പുതുമ നിലനില്ക്കുന്ന പ്രണയവും കാത്തിരിപ്പും വിരഹവുമെല്ലാം ഒരുപോലെ ഹൃദയ സ്പര്ശിയായിത്തീരൂകയാണ് പൊക്കിഷത്തില്. എഴുപതുകളിലെ പ്രണയത്തിണ്റ്റെ എക ആശയവിനിമയോപാധിയയ എഴുത്തുകളിലൂടെയാണ് സിനിമ പുരോഗമിക്കുന്നതു.പാടിപ്പഴകിയ വിഷയത്തെ പ്രേക്ഷകര്ക്കു ഏറ്റെടുക്കാന് കഴിഞ്ഞതു ആവിഷ്കാരത്തിലെ പുതുമകൊണ്ടാണ്.മാനവികതയിലൂന്നിയ മര്ക്ക്സിസത്തിണ്റ്റെ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനാണ് സിനിമയിലെ പ്രധാന കഥപാത്രമായ ലെനിന്.തനിക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരെ സഹായിക്കാനുള്ള മനോാഭാവം ലെനിനിലേപ്പൊഴും ഉയരുന്നതു ഈ ആശയത്തിണ്റ്റെ പിന്ബലത്തിലാണ്.നദീറയും ലെനിനും തമ്മിലുള്ള സൌഹാര്ദ്ധതിണ്റ്റെ വളര്ച്ച കത്തുകളിലൂടെയാണ് സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നത്.
എതൊരു സിനിമയുടെയും മുഖ്യ ഘടകങ്ങളില് ഒന്നാണു ചമയം. ചമയത്തിലെ പാളിച്ചകള് വൃദ്ധയായ നദീറ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്താന് പദ്മപ്രിയ നടത്തിയ പരിശ്രമങ്ങളെ വ്യഥാവിലാക്കി എന്ന് വേണം പറയാന്. ചുളിവുകളില്ലാത്ത ചുണ്ടുകളും പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കാന് മുഖത്തൂ നടത്തിയ പരീക്ഷണങ്ങളും വൃദ്ധയായ നദീറ എന്ന കഥാപാത്രവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നതില് നിന്നും പ്രേക്ഷകനെ വിലക്കി.പ്രണയ ഗാനങ്ങളുടെ അനാവശ്യ ദൈര്ഘ്യം സിനിമയുടെ ഒഴുക്കിനെ ബാധിച്ച മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകമാണു. പ്രവചനീയമായ കഥ പ്രേക്ഷകരുടെ പ്രതീക്ഷകളുടെ നിറവും കെടുത്തി.എന്നാലും സിനിമയുടെ അവസാന രംഗങ്ങങ്ങളില് നിന്നെന്തെല്ലാമോ അവര് പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
‘എത്ര കുട്ടികളുണ്ടു എന്ന ചോദ്യത്തിനോടു കണ്ണ് നിറഞ്ഞുകൊണ്ടു ‘എനിക്കൊന്നും പറയാന് കഴിയുന്നില്ലെ’ന്ന നദീറയുടെ മറുപടിയില് നിന്ന് അവള് അവിവാഹിതയായി ഇക്കാലമത്രയും കഴിയുകയായിരാന്നു എന്നു മനസ്സില്ലാക്കാന് കഴിയാത്തവരാണു പ്രേക്ഷകര് എന്നു ചേരന് എന്തു കൊണ്ടു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു എന്നതു അദ്ഭുതപെടുത്തുന്നു. ‘നിനക്കു വേണ്ടി വിവാഹം കഴിക്കാതെ എന്നെ നിന്നില് നിന്നകറ്റിയ വീട്ടുകാരോടു പ്രതികാരം ചെയ്തു’ എന്ന് നദീറ ആത്മഗതമായി നല്കുന്ന വിശദീകരണം ഈ സിനിമയില് നിന്നും അതിലുപരി ചേരനില് നിന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല എന്ന പരിഭവം അവശേഷിപിച്ചുകൊണ്ടാണു ഓരോ പ്രേക്ഷകനും തിയറ്ററില് നിന്നിറങ്ങിയത്.എങ്കിലും മതബോധവും രാഷ്ട്രീയവും എത്രകാലത്തോളം പ്രണയത്തിനു വിലങ്ങു തടിയാകുമോ ആ കാലത്തോളം ഈ സിനിമകളുടെ പ്രസക്തിയും ഏറിവരും എന്നു സിനിമ നമ്മെ ഓര്മ്മപ്പെടുത്തുകകൂടി ചെയ്യുന്നു.ആ പ്രസക്തി വര്ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതില് കലാസംവിധായകനായ വൈരബാലണ്റ്റെ സംഭാവന എടുതുപറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
Dec
14th
Soundarya Lahari
Posted by PaparazzoGreat works of art can, at times, have a strange effect on people. In the extreme case of Stendhal syndrome or Florence syndrome, the person may even experience full blown psychosis.
A specimen case was seen behind the media centre trying to come in terms with the aesthetic beauty he witnessed on the silver screen. Symptoms including slurred speech and lack of motor skills required the helpful men from Thiruvanthapuram’s finest to come to his aid.
An old monk
“How much did you have, my dear man?”, enquired the officer.
“Only a little. But eberything is shhpinning”, came the reply.
Darn! So much for Stendhal.
****
Paparazzo earlier told you about the missing director at New and the distressed hospitality guy. The culprit has been identified as journalist Jerry Pinto who hijacked the director for a leisurely walk. Pinto, in his colourful shirts, was seen wildly cheering in the movie hall. We are all waiting for his article on the fest.
***
For Mrinal da age is just a relative marker. Even detractors will attest to the sharpness of his mind. Paparazzo is hugely distressed by philistines harassing the auteur at the seminar. One person even went to extent of casting aspersions on da’s memory! Not cool.
Dec
14th
Walking among giants (and living to tell the tale)
Posted by Vishnu MenonFilm festivals are not simply about viewing cinema. Much of their appeal comes from the cultural melting pot that the host city becomes during the festival. Masters, people who have defined the very art of cinema, who actually built this edifice, walk inconspicuously among the teeming crowd of ordinary movie goers. A fact which struck me when I realized that the old man who had been walking in front of me for some time was, in fact, ( The) Adoor Gopalakrishnan!
It is as if we mere mortals have been granted a 7 day visa to the celestial plane. What we make of this opportunity is the important question. Apart, of course, from ogling beautiful people. Watching Last Life in the Universe is enchanting by itself; does hearing Pan-Ek talk on how his heart took shape on celluloid add to the experience? How much does the presence of the ‘Giants’ define the mood of a festival, and how do we grow in our interaction with them?
Dec
14th
On a People Torn Apart
Posted by anju
In Nosir Saidov’s True Noon barbed fences do not come in the way of love and friendship between the people of two nations. Set in the backdrop of the collapse of the Soviet Union, the film sees the division of people through the eyes of Kiril, a meteorologist, who lives in Lower Safedobi.
His apprentice, Nilufar, loves Azis, the only son of a rich man in Upper Safedobi. The story progresses by depicting how their marriage takes place in the midst of barriers between the nations.
Rather than people, it is military that divides the land. Trade, healthcare and schooling that were shared by the two nations are thrown into disarray. In a memorable scene, a primary school class is divided by a fence with students on both sides. It is barbed fence and minefields that tear people apart. Kiril’s ultimate sacrifice for his beloved disciple stirs one’s heart and makes a powerful statement against the hyper-nationalist narratives that lay at the root of these conflicts.
The pivotal role of the radio station, the only way the villagers get the news, is an interesting perspective on a forgotten media. The point was also made in the Iraqi film Whisper with the Wind. The music by Daler Nasarov is another high point in the film that has been described as “the best Tajikistan film in 18 years.”
-Anju H.